uyumlu

Tesekkur Kullanimi: 444

1.038 Tesekkür Edilmis 589 Mesajina

Elim sanata düşer usta
Dilim küfre, yüreğim acıya
Ölüm hep bana
Bana mı düşer usta?

Sevda ne yana düşer usta
Hicran ne yana
Yalnızlık hep bana
Bana mı düşer usta?

Gurbet ne yana düşer usta
Sıla ne yana
Hasret hep bana
Bana mı düşer usta?

Şair Refik Durbaş, genç bir işçinin duygularını böyle ifade etmiş. ‘Ölüm, acı, yalnızlık, hasret hep bana mı, biz genç işçilere mi düşer hep’ diye sormuş. Bu sıralar, gerçekten de belki binlerce genç işçi aynı soruyu soruyor kendisine, çevresine…
Çünkü Başbakan’ın bize teğet geçer, bundan sonra inişe geçer dediği krizi, ekonomi uzmanlarının, bankacıların tartıştığı krizi, işçiler, en çok da genç işçiler iliklerine kadar yaşar oldular. Fabrikalar, sanayi siteleri, atölyeler işsizler ordusuyla doldu taştı.
Peki, nasıl buraya geldik?
Önce ABD’de finans-bankacılık sektöründe çalkantılar yaşanıyordu, sonra ‘geçicidir-kısmidir’ denildi. Sonra ekranlarda, gazetelerde ekonomi uzmanları belirdi. Büyük tartışmalar oldu, ‘Türkiye’yi etkiler mi, etkilemez mi?’ diye tartışıldı. Sonra baktık ki, ABD bankalarının, büyük şirketlerinin krizi birden bizim krizimiz oluverdi.
Çünkü Türkiye’nin patronları da, ABD’nin büyük şirketlerine göbekten bağlıydı. Patronlar da her zaman yaptıkları gibi, bu krizin faturasını işçilere, emekçilere, halka kesti. Krizden zerre suçu olmayanlar kapının önüne konmaya başladı. Elektriğe, doğalgaza zam üstüne zam geldi. Bir de baktık ki, bu düzenin krizi, patronların krizi, genç işçilerin krizi oluverdi.
Artık Başbakan ne derse desin; televizyonlar, gazeteler ne derse desin, finans uzmanları, borsa uzmanları ne derse desin, gerçekler karşımızda duruyor.
Bizi işsiz bırakan, bizi yoksul ve aç bırakan, evlerimizi soğuk, soframızı ekmeksiz bırakan, bizi, eşimizi, sevdiklerimizi mutsuz kılan gerçekler…
Bu Kader mi?
Dergimizde genç bir işçi; “İşten çıkarılma korkun var mı?” sorusuna, “Var, var olmasına da, zaten asgari ücretle çalışıyorum, aç sayılırım.” diyor. Bu düzen, bu düzenin patronları, onların hükümeti AKP bize; ‘ya işsizsin ya da üç kuruşa açsın; sen seç’ diyor. İşçi gençliğin kaderini, geleceğini böyle uygun görmüşler.
İşçi gençlik ya ‘kaderimiz böyle, bizim yöneticilerimiz böyle uygun görmüş’ diyecek, açlığa yoksulluğa, işsizliğe razı olacak… Ya da ‘bu işte bir terslik var, bu krizi ben çıkarmadım, kriz çıkmadan önce de çalışıyordum, çıkınca da; hatta o zaman daha fazla çalışıyordum. Bu iş böyle olmaz’ diyecek.
İkisinden birini seçeceğiz!
Kocaeli’de, Derince’de genç işçi arkadaşlarımız, ‘bu iş böyle olmaz, yerel seçimler yaklaşıyor, belediye ha bire proje üretiyor, vaatlerde bulunuyor; ama bizi görmüyor’ demiş. Ve kendi aralarında tartışmaya, işleri için, talepleri için yan yana gelmişler. Belediyeye 4 kere yürüyüş düzenlemişler ve ‘belediye başkanı bizle de görüşsün, bizim taleplerimizi de dinlesin’ demişler. Ve belediyeden işten atılan arkadaşlarının geri alınmasını talep etmişler. ‘Sürekli, kadrolu ve Güvenceli İş’ istiyoruz demişler. Ve kararlılar: Belediye sözünü tutana kadar mücadelelerine devam edecekler.
İşte Derince’deki işçi gençlerin, bir ayı aşkın bir süredir direnen Sinter Metal’deki işçilerin seçimleri, genç işçilerin tek seçeneği.
“Ya aç yaşa, ya öl” diyenlere, Aç da kalmayacağız, işsiz de kalmayacağız, mücadele edeceğiz, yan yana geleceğiz, örgütleneceğiz demeliyiz. Bizleri genç işçi - kıdemli işçi diye, Türk işçi - Kürt işçi diye, Alevi - Sünni diye bölmeye çalışanlara karşı, patronlara karşı birliği savunmalıyız. Patronlar krizden kurtulmak için genç işçileri bölmek, yalnızlaştırmak, çaresiz ve umutsuz bırakmak istiyor.
Genç işçilerin büyük çoğunluğu işsiz kalmış durumda. Hâlâ işi olanlar ise kuralsız, esnek, karın tokluğuna çalıştırılıyor. Orta yaşlı, kıdemli işçilere karşı bir tehdit gibi gösteriliyor.
- Kahve köşelerinde işsiz geçirdiğimiz gün sayısı her gün artıyorsa…
- Her gün kursağımıza giren lokma küçülüyorsa…
- Krizin bedelini her geçen gün yaşamımızda daha fazla hissediyorsak…
- Başımızı soktuğumuz daracık yuvalarımızı ısıtacak, karnımızı soğan ekmekle doyuracak kadar bile para bulamaz hale gelmişsek…
- Eğlenmek, sevmek, sevilmek, dinlenmek, gezmek bize yasaklanmışsa…
Patronlar kendi gazetelerinden, kendi televizyonlarından kendi seslerini duyuruyorsa, biz de kendi gazetemize, kendi televizyonumuza sahip çıkmalıyız…
Patronlar bizi yalnızlaştırmak, bölüp parçalamak istiyorsa, dayanışmamızı büyütmeli, birleşmeliyiz.
Patronlar bizi eğitimsiz bırakmışsa, küçük yaşta okul sıralarını terk etmek zorunda kalmışsak… Okuyacağız; işçi sınıfının tarihini, işçi sınıfının bilimini öğreneceğiz, onu mücadelemizde silah edineceğiz.
Mücadele etmekten, birleşmekten, haklarımızı savunmaktan başka kurtuluşumuz yok!

Genç Hayat

______________________________

Eskiden yeterdim kendime / Artardım bile / Şimdi ne yapsam nafile! .../ Ve Kim demiş 'can eskimez' diye / Bu can tedirgin tende / Can da eskimiş,Ben de..